Autisme door de ogen van een acht jarige.

Onderwijs van de éénentwintigste eeuw in volle gang?

Onderwijs van de éénentwintigste eeuw in volle gang?

Vandaag een bijeenkomst bijgewoond over onderwijs van de 21e eeuw. Samen met mede Icoach collega's gesproken over de mogelijkheden kansen die de huidige tijd het onderwijs te bieden heeft. Tijdens het behandelen van de 7 vaardigheden, blijkt wel dat veel leerkrachten die werken vanuit het principe van adaptief onderwijs van Luc Stevens hier min of meer naar handelen. Vooral recht doen aan de autonomie van het kind, blijft een terugkerend thema in het Onderwijs. 
Waarin kan een leerkracht in de toekomst het verschil blijven maken tussen zichzelf en een computer? Mijns inziens niet in de instructie. Er zijn nu al tal van digitale mogelijkheden om bepaalde vaardigheden aan leerlingen duidelijk te maken. Op internet zijn tal van instructielessen te downloaden, zoals in "flipping the classroom". Maar waarin blijft de leerkracht in de nabije toekomst onmisbaar in de ontwikkeling van een kind? Uit de discussie kwam duidelijk naar voren dat de leerkracht zich vooral zal moeten richten op de interactie om zo de autonomie te vergroten. Hoe kan de leerling geleerd worden om een kritische open geëmancipeerde houding te ontwikkeling op de maatschappij met alles wat daarbij aan informatie op zich afkomt? Door met kinderen te praten, te filosoferen en samen informatie te vergelijken. Het is daarom belangrijk om de leerlingen op de juiste manier te bevragen. Daag kinderen uit om niet alleen het juiste te benoemen, maar uit te leggen hoe ze tot een beredenering zijn gekomen. Geef kinderen de ruimte om onderzoeksvragen te stellen daarmee een hypothese te formuleren een strategie te bepalen en deze uit te voeren en zo de hypothese te toetsen. Het gebruik van verschillende technologische media hierbij zijn vanzelfsprekend.

De leerkracht zal vanuit zijn kennis over doelstellingen en leerlijnen de ontwikkeling van de kinderen kunnen volgen. Vooral in dat laatste ontstaat voor veel leerkrachten een angst. We zijn in het onderwijs verwend met prachtige methodes die nu gedigitaliseerd worden waarbij het lijkt dat er heel wat veranderd, maar het is nog vaak oude wijn in nieuwe vaten. In de jaarlijkse leermiddelenmonitor van het SLO van april 2012 staat dan ook: “Nog altijd blijft de methode voor de leraar de basis, eventueel aangevuld met zelf
ontwikkelde of gevonden leermiddelen..." In het artikel staat ook dat het gebruik van methodes aangevuld met zelf ontwikkelde en of gevonden leermiddelen met in het PO in het schooljaar 11/12 84% is. In het schooljaar 09/10 was dit nog 79%. 
Doordat veel leerkrachten zich "veilig" voelen door de methodes, en hierbij de gewenste opbrengsten halen, is er niet altijd de noodzaak om te veranderen. Ook als de opbrengsten niet gehaald worden, wordt vaak teruggegrepen op de veiligheid van gecontroleerd klassikaal onderwijs in plaats van te durven innoveren. 
Toch vraagt de maatschappij om mensen die kritisch en eerlijk kunnen denken en handelen. Dus als de leerkracht meer eigenaar is van de leerstof, en de leerling het zijn eigen leerproces kan zijn, dan kan er recht gedaan worden aan de autonomie van het kind.