Vuur en Vlam Experience:
Uit je Comfortzone

12 December 2013 was het zover. Rusz en Harriët van Vuur&Vlam hadden weer snode plannen.
Door middel van een interactieve WhatsApp speurtocht
werd een groep van 9 gelukkigen door de binnenstad van Arnhem geloosd.
Bij Starbucks in het altijd gezellig station van Arnhem troffen de kandidaten elkaar,
waarna de speurtocht “Kom uit je comfortzone” begon.
Ik heb de irritante eigenschap om het voor de ander goed te willen doen,
de opdracht erg serieus te nemen en daardoor de leiding te willen geven.
Gelukkig werd bij de eerste opdracht al duidelijk dat we daar maar eens afscheid van moesten nemen.
Zo gezegd, zo niet gedaan. Man wat is dat moeilijk. Bewust zijn is één ding, maar laten is twee.
Maar uiteindelijk heb ik al was het  “gecontroleerd” wat meer losgelaten.

De samenwerking tussen de groepsleden, was erg gezellig.
Mooi om te zien dat we allemaal zo onze issues hebben, en dat er heel veel herkenbaar is.
Vragen als wanneer ben je voor het laatst een grens over gegaan...zijn dan ook erg prikkelend
en werd me meer duidelijk door het verhaal van Asse, de gymtrainer van de Underground Gym,
waar de interactieve speurtocht uiteindelijk eindigde.
Het verhaal van Asse, waarbij je vanuit je angst jezelf steeds dieper in je comfortzone terugtrekt
was confronterend maar waar. Uiteindelijk wordt je comfortzone een soort dwangbuis,
die gaat knellen en gedomineerd wordt door angst. Heerlijk om die ervaring te herkennen.
Uiteindelijk wordt je gedwongen keuzes te maken die je horizon weer verbreden.
Maar elke weer schuilt het gevaar er in dat je weer terug wilt zakken
of weer verlangt naar de tijd waarin alles zo “gemakkelijk” ging.
Maar één ding weet ik wel en ervaar ik steeds weer opnieuw.
Ondanks al mijn confrontaties met mezelf het afgelopen jaar
weet ik een aantal dingen zeker. Ik voel dat ik LEEF.
Ik heb meer geleerd dan ik ooit in een opleiding zou kunnen,
ik heb ontzettend veel gave mensen ontmoet die me inspireren, motiveren en ergeren.
Het mooiste is dat ik er mee kan doen wat ik wil.
Wat ik in 2014 ga doen? Door gaan met leven, me richten op gave dingen doen.
Dat zijn met veel plezier het blijven organiseren van onderwijscafés.
Met Chantal FactoryWOW een podium geven.
Met Frank Schoolupdate een interactieve impuls geven
en andere mooie dingen vorm geven die op mijn pad komen.

Ja de leiding nemen kan een valkuil zijn,
maar het is ook een kwaliteit die ik heb
en waarop anderen kunnen vertrouwen.

Jan-Jaap Klomp
“The Digidelver that starts a Fire”
Op twitter te vinden onder de naam: 
@digidelver

Mijn Visie over Leonardo-onderwijs.

Mijn Visie over Leonardo-onderwijs.

Zolang het nog steeds zo is dat onder hoogbegaafde leerlingen drop-outs zijn, die het regulier en/of WO onderwijs niet af maken omdat ze in het verleden niet hebben kunnen leren leren door te geringe uitdaging, is het een goed recht om onderwijs aan deze kinderen te bieden die dat wel doet. Willen we als land innovatief blijven dan hebben deze kinderen onze volle aandacht nodig, want zij zijn het mede die ons gaan helpen met het oplossen van problemen waarvan we nu nog niet weten dat we ze hebben.

Natuurlijk is het mooiste streven onderwijs voor alle kinderen op één locatie en samen in een groep, maar helaas is dat in de praktijk simpelweg nog niet altijd mogelijk. Daarom vind ik het goed dat Leonardo-onderwijs plaats vindt in een bestaande school.

Over het Pedagogische aspect van het Leonardo-onderwijs lees ik weinig. Tussen de regels door lees ik en verwacht ik ook, dat het leren van en met elkaar als gelijken erg belangrijk is. Je wil van slot van rekening begrepen worden. Verder ga ik er vanuit dat voor ieder mens geldt dat Relatie Competentie en Autonomie de psychologische basisbehoeftes zijn, waar je als leerkracht op moet afstemmen. Zelfvertrouwen als basis voor groei.

Mijn ervaring met hoogbegaafde of hoog intelligente kinderen is dat ze vaak opgeven. “Saai” wordt er dan gezegd. Achter het saai zit vaak meer. De angst om te falen, de meerwaarde niet inzien van datgene wat ze aan het doen zijn. Als dit lang zo door gaat, komen kinderen in gevaar. Ze verliezen het gevoel van eigenwaarde. Faalangst wordt mede bevestigd tijdens toetsen en de leerlingen komen zo juist niet toe aan de uitdaging (Eerst het gewone werk af en netjes!) die ze zo hard nodig hebben. De neergaande spiraal is dan al ingezet. Het leren leren komt niet van de grond.

Veel leerlingen hebben moeite met plannen en doorzetten wat leidt tot een laag zelfbeeld.

Copyright Digidelver

Mijn insteek is vooral gericht op de kinderen op hun gemak stellen. Je bent goed zoals je bent, en je bent goed genoeg. Makkelijker gezegd dan gedaan maar elk mens heeft waardering nodig. Jij doet er toe, en leerkracht leer mij het zelf doen zijn motto’s die ik al jaren heb.

Gelukkig is er met de mogelijkheden die ICT biedt een hele uitdagende wereld open gegaan.

De rol van de leerkracht als Coach als grootste supporter van de leerling is daarbij van essentieel belang. De heer Sumatra Mitra bewijst dit in zijn Self Driven education en het daarop volgend project Self OrganisedLearning Environment. Kortom kinderen hebben de Tijd de liefde de aanmoediging nodig om zich competent te voelen. Want we willen allemaal één ding, en dat is dat onze kinderen gelukkig worden.