iPads in het onderwijs: Wat zijn de verwachtingen van ouders eigenlijk?

Via LinkedIn kwam ik op deze discussie:

iPads in het onderwijs: Wat zijn de verwachtingen van ouders eigenlijk?

Er zijn veel ontwikkelingen aan de gang voor wat betreft onderwijs en ICT. Zo maakt de iPad als onderwijstool zijn opmars. Veel mensen hebben hier een mening over: verrijking van digitale bronnen, steun bij het leren, maar ook een grote bron van afleiding. Wat verwachten ouders van iPadonderwijs? Nemen zij genoegen als het doel van de iPad "verrijking van digitale middelen" is? Hebben ouders meer verwachtingen?

Mijn antwoord:

Interessante discussie. Ook op de school waarvoor ik nu werk hebben we het er over. De opmerking het is een middel en geen doel op zich komt daarbij altijd om de hoek kijken. Mijn uitgangspunt is dat we de kinderen het gereedschap in handen moeten geven, waarmee ze creatief kritisch een leven lang kunnen blijven leren. Het werken met Ipads of andere tablets is niet meer dan een logisch gevolg op de hedendaagse ontwikkeling. In het dagelijks leven gebruiken leerlingen hun smartphone hun tablet. Wat let ons om daar dan in het onderwijs geen gebruik van te maken. Ik denk dat ouders verwachten dat we kinderen hier op een verstandige (creatief kritische) manier mee leren om gaan. 
Afgelopen weekend las ik in de NRC een commentaar van een leerkracht die absoluut vond dat mobiele telefoons in het onderwijs verboden moesten worden en dat we als maatschappij het lef moeten hebben dat te durven verbieden. Ik ben van mening dat juist door de onwetendheid van leerkrachten wb de mogelijkheden die de smartphone en tablets bieden, het juist van lef getuigd als er geïnvesteerd wordt in vaardigheden en kennis over de mogelijkheden er van in het onderwijs. Ik denk dat als een school dit alles in balans (vier in balans) heeft staan, en daar dan ook naar handelt scholen zijn die zich richten op de toekomst van NU. Dus ja je moet meer verwachtingen hebben. Zeker als het gaat om het pedagogisch principe. (Creatief Kritisch). 

Doen met minder is meer

Doen met minder is meer…

over hoe juf Ans ook met ICT in het onderwijs aan de slag wil

Tijdens het trainen van leerkrachten val ik van de ene verbazing in de andere. Nee niet wat betreft de grote verschillen in ICT-vaardigheid van de over het algemeen welwillende leerkrachten, maar van de ict-technici van verscheidene bedrijven en/of schoolbesturen. Concluderend kun je meer medewerking verwachten van het Chinees Politbureau dan van sommige ict-technici. Ik ben net als heel veel collega’s van mening dat deze mensen in dienst zijn van het onderwijspersoneel en niet andersom.

Als er een technisch onderdeel niet werkt, bijvoorbeeld een digitaal schoolbord, zou het toch zo moeten zijn dit binnen een dag weer moet functioneren? Nee de praktijk is vaak anders. Je moet namelijk eerst digitaal een call aanmaken en daar zal dan binnen 48 uur vanuit de technische dienst op gereageerd worden. Als via het platform door de technische dienst een wedervraag gesteld wordt gaat de responstijd van 48 uur opnieuw in. Met een beetje mazzel is je digibord binnen 14 dagen gemaakt. Over dit soort bureaucratische ontwikkelingen maak ik mij grote zorgen. Ook omdat je hiernaast als school niet je eigen ict inrichting kunt kiezen, maar vast zit aan het technische ict-beleid van je bestuur of stichting. Je betaalt dus niet alleen voor zogenaamde service die je niet wilt hebben, maar vaak ben je ook verplicht de technische aanschaf via de stichting te doen. Wat vaak duurder is dan de computerzaak op de hoek. Al met al, merk ik dat slecht en traag technisch beheer, innovatieve onderwijsontwikkeling in de weg kan staan. Leerkrachten die te vaak tegen technische frustraties aanlopen hebben geen zin meer in “de computer in het onderwijs” Want dat ding doet het toch nooit en als er iets is moet je een week wachten voordat het weer werkt.

Scholen waarbij het technische beheer geen belemmeringen oplevert, maken daarom ook een snellere ict-ontwikkeling door en kunnen sneller innovatieve stappen maken in het onderwijs.De vier in balans raakt dus vaak door afhankelijkheid van externen uit balans. Meer dan kwalijk en ik hoop dat dit geluid doordringt bij degene die hier verantwoordelijk voor zijn.
Gelukkig zie je tegenbewegingen ontstaan. Niet alleen uit onvrede over de beperkingen, maar vooral vanuit een visie die gericht is op onderwijs passend bij deze tijd.Er is namelijk heel veel mogelijk zonder al te veel tussenkomst van bovenschoolse technische ICT-ers. Met de mogelijkheden die bijvoorbeeld de Ipad biedt in combinatie met werken in de cloud zit je niet vast aan servers of werkstations die door een firewall en rechtenstructuur zijn dichtgetimmerd. In praktijk betekent dat, dat je “gewoon” je werk kunt doen.Na het maken van een aantal goede afspraken binnen je team kan je snel en doeltreffend te werk gaan en uiteindelijk geld uitsparen. Een aantal onderwerpen waarover je afspraken moet maken nadat je als schoolteam besloten hebt de school een innovatieve impuls te geven:

1. Zorg voor een krachtig Wifi netwerk in je school dat ook beschikbaar is voor “bring your own device”
2.  Maak goede afspraken wat je waar in de cloud opslaat en deelt met elkaar.
3. Kijk welk online platform je kunt gebruiken als community
4. Gebruik zoveel mogelijk webbased programma’s.
5. Gebruik apps waarmee je gebruik kunt maken van cloud opslag.
6. Durf de discussie aan te gaan over gebruik opbrengst en investering van het digitaal schoolbord. Een Ipad in combinatie met bijvoorbeeld AppleTv en een LED scherm heeft meer voordelen en is velen malen goedkoper.

Bovenstaande punten zijn volgens mij essentieel om de switch te kunnen maken. Mijn ervaring is dat wanneer een leerkracht merkt: "hé het werkt", enthousiaster is om ict als krachtig onderwijshulpmiddel in te gaan zetten.  innovatieve stappen zoals bijvoorbeeld genoemd in de blog van Wouter Geurtzen in Frankwatching worden dan ook makkelijker gezet. Daarnaast is deze manier van werken stukken goedkoper omdat je met veel minder technische ondersteuning kunt.